So be careful with your self eating MENTOS (POLO’s) and drinking COCA-COLA or PEPSI together.
CHECK THIS OUT…






PLZ PASS THIS INFORMATION TO AS MANY PEOPLE AS POSSIBLE SPECIALLY TO THE CHILDREN’S. BECAUSE IN OUR COUNTRY MENTOS AND COCA-COLA BOTH ARE VERY POPULAR TO THE CHILDREN.

ဒဂုန္တာရာ

(ဗုိလ္ခ်ဳပ္အသက္ရွိစဥ္ တာရာမဂၢဇင္း ပထမဆုံး ထုတ္တြင္ စာေရးဆရာ ဒဂုန္တာရာ ၏ ေ၀ဘန္ခ်က္ ကုိ အလကၤာေက်ာ္စြာ ဆရာၾကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း ၾကီးမႈးတည္းျဖတ္ေသာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အတၳဳပၸတၱိ (၁၉၅၁)၌ ျပန္လည္ေဖာ္ျပခဲ႔ပါသည္။ မူရင္းအတုိင္း ျပန္လည္၍ ေဖာ္ျပလုိက္ပါသည္။)

ေမာင္လူေအး

ေအာင္ဆန္း – သုိ႔မဟုတ္ – အရုိင္း

သူ၏ေအာက္မွ လူထုၾကီးသည္၊ စည္းကမ္းေသ၀ပ္ျခင္း အတန္ငယ္ ကင္းမဲ့စြာ နားေထာင္လ်က္ရွိ၏။ လူထုၾကီးသည္ စူးစုိက္ျခင္းမရွိ၊ တခ်ိဳ႕ကျပံဳးရယ္၍ေန၏။ ေနာက္နားရွိ လူထုအစိတ္အပုိင္း တခုကား အခ်င္းခ်င္း ကပ္ကာ တီးတုိးေျပာ၍ ေန၏။ သုိ႔ေသာ္ျပက္ရယ္ျပဳ ခ်င္း ကားမရွိ။ အစိမ္းပုတ္ေရာင္ ကတၱီပါကားၾကီးသည္ သူ႔ကိုေနာက္ကား ခံ၍ထား၏။ ကားလိပ္ ၾကီးမွာ ဘ၀ရုပ္ပုံေတာေတာင္မွ ျခယ္လွယ္ထားျခင္းမရွိ ပကတိ ပိန္းေျပာင္ေျပာင္ ျဖစ္၏။ ကတၱီပါကားသည္ အျခား ဘာအဓိပၸါယ္ ကုိမွွ် ထူးထူးေထြေထြ မေဖၚျပ။ သုိ႔ေသာ္ မႈိင္းညိဳ့ျခင္း တခုကုိသာ ရဲ၀့့ံစြာ ေဆာင္၍ေနသည္။ သူသည္ သည္စိမ္းညိ့ဳမႈိင္းေသာ ကားၾကီး၏ အေရွ႕စင္ျမင့္ ဇာတ္ခုံေပၚ၌ ရပ္ကာ စကားေျပာ၍ ေနသည္။ သူသည္ ဗမာပထ၀ီ ေျမၾကီးမွ ဗမာ့ ၀ါဂြမ္းစစ္စစ္ျဖင့္ ယက္လုပ္ သည့္ ပင္နီဖ်င္ၾကမ္းၾကီးကုိ ၀တ္ထား၏။ လုံခ်ည္မွာ နီရဲေသာ ေရႊေတာင္ပုိးလုံခ်ည္ ျဖစ္၏။ ေခါင္းမွာ ပြေယာင္း ေယာင္းႏွင့္ မေသသပ္၊ မ်က္ႏွာအသြင္ အျပင္ မွာ အပူပုိင္းေဒသ အီေကြတာေပၚရွိ ကြ်န္းစုမ်ားတြင္ ေနထုိင္ ေသာ မြန္ဂုိလီယံ အႏြယ္ လူရုိင္း မ်က္ႏွာ ႏွင့္တူ၏။ သုိ႔မဟုတ္ ေတာင္ေပၚခ်င္းတေယာက္၏ မ်က္ႏွာႏွင့္ လည္း တူ၏။ တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသား လူလတ္တန္းစား၏ လကၡဏာျဖစ္ေသာ ထယ္၀ါျခင္း၊ ယဥ္ေက်းသိမ္ ေမြ႔ျခင္း တုိ႔သည္ သူ႔တြင္လုံး၀ မခုိေအာင္း။ လမ္းေပၚတြင္ ေနရာတကာ ေတြ႔ျမင္ႏုိင္ေသာ သာမန္ ဆင္းရဲသား တဦးႏွင့္ သာ တူ၏။ ဗမာလူထုၾကီးထဲမွ သူတဦး ၏ အသြင္အျပင္မ်ိဳးသာ ျဖစ္၏။ သူသည္ လက္ႏွစ္ဘက္ ကုိ ေဘးသုိ႔ ကား၍ လႈပ္ကာ လႈပ္ကာ စကားကုိေျပာ၏။ သူ၏ စကားလုံးမ်ားကား ေျပျပစ္ျခင္း မရွိ။ ေခ်ာေမြ႔ျခင္းမရွိ။ သုိ႔ေသာ္ အတြင္း၌ကား အနက္ပါ၏။ သင္ ပထမဆုံးေသာ ေအာင္ဆန္း ၏ ပုံပန္းကုိ ေရးျပပါဆုိလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္သည္ သည္ပုံကုိ ေရးျပမည္ ျဖစ္၏။

ထုိအခါကား ၁၉၃၅-ခု ပဌမဦးဆုံး က်င္းပအပ္ေသာ ဗမာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား ညီလာခံၾကီး ကုိ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ဂ်ဴဘလီေဟာ ခန္းမတြင္ ဆင္ယင္ေနေသာ အခါျဖစ္ေပသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ အထက္တန္း ေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္ၾကား လ်က္ရွိရာ နယ္မွ ေက်ာင္းသား ကုိယ္စားလွယ္ အျဖစ္ ေက်ာင္းသားမ်ား ညီလာခံသုိ႔ တက္ေရာက္စဥ္ ေအာင္ဆန္း စကား ေျပာသည္ ကုိ ေတြ႔ၿမင္ရျခင္းျဖစ္ေပသည္။ ၁၉၃၆-ခု၊ သပိတ္ေမွာက္ကိစၥ ေတာက္ေလာင္ ေတာ့မည့္ ဆဲဆဲ၊ မီးခုိးမ်ား အူေနသည့္အခုိက္၊ “ေအာင္ဆန္း” အမည္ကုိ သတင္းစာ မ်ားတြင္ ဘတ္ရေသာ အခါ၊ သူ႕ကုိ သိခ်င္ေသာစိတ္ အင္မတန္ထက္သန္ခဲ့သည္။ ထုိအခါက ေအာင္ဆန္းမွာ တကၠသုိလ္ သမဂၢအသင္း၏ ေၾကြးေၾကာ္သံ ျဖစ္ေသာ အုိးေ၀မဂၢဇင္း ၏ အယ္ဒီတာ ျဖစ္၏။ ကြ်န္ေတာ္မွာ စာေပ၀ါသနာ ပါသူ ျဖစ္ရာ၊ ေအာင္ဆန္း ကုိ အုိးေ၀မဂၢဇင္း အယ္ဒီတာ အျဖစ္ စိတ္၀င္စား၏။ အားက်၏။ သူ႔အေၾကာင္းကုိ သိခ်င္၏။ ေတြ႕ဘူးခ်င္၏။ သုိ႔ေသာ္ ဂ်ဴဘလီေဟာ ေက်ာင္းသားမ်ား ညီလာခံတြင္ သူ၏ရုပ္သြင္ႏွင့္ သူစကားေျပာသည္ ကုိ ေတြ႔ျမင္ၾကားနာရေသာအခါ၊ အထင္ႏွင့္ အျမင္ ကြာေနသည္ကုိ ေတြ႔ရ၏။ ကြ်န္ေတာ္ထင္ထား သည္မွာ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသား ရုပ္ေျဖာင့္ဂုိက္ၾက စကားေျပာေကာင္း ဟု ျဖစ္၏။ အယ္ဒီတာလည္း ျဖစ္သျဖင့္ အေတာ္အထင္ၾကီးထား၏။

ေတြ႔ရေသာ အခါ ရုပ္ကလည္းမေျဖာင့္၊ စကားေျပာကလည္း မေျပျပစ္၊ သုိ႔ျဖစ္၍ စိတ္ထဲက မေက်နပ္၊ ထုိအခါ ကြ်န္ေတာ္မွာ အရြယ္ႏုနယ္ ေသး၍ စိတ္ကူးယဥ္ယဥ္ျဖင့္သာ ေအာင္ဆန္းကုိ ရုပ္ေျဖာင့္ေစခ်င္ စကားေျပာ ေကာင္းေစခ်င္ေန၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စိတ္ထဲက မေက်နပ္။ ေနာက္တႏွစ္ခန္႔ ၾကာေသာအခါ၊ ကြ်န္ေတာ္လည္း တကၠသုိလ္ ေရာက္၍ ေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္ တကၠသုိလ္ေရာက္သည့္ ၁၉၃၇-၃၈ ခုႏွစ္က ကုိေအာင္ဆန္းသည္ တကၠသုိလ္ သမဂၢ တြင္ ဒုတိယ ဥကၠဌ၊ ဗမာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢ တြင္ ဥကၠဌ ျဖစ္၏။ ထုိအခါ ကြ်န္ေတာ္သည္ ကုိေအာင္ဆန္း ႏွင့္အသိျဖစ္လာ၏။ အသိသာ ျဖစ္ရုံသည္ မရင္းႏွီးခဲ့ေပ။ သူႏွင့္ကား ရင္းႏွီး၍ မျဖစ္၊ သူသည္ ရင္းႏွီး၍ ရေသာ လူစားမ်ိဳးမဟုတ္။ ႏုိင္ငံေရး အတူတူ တြဲဘက္လုပ္လွွ်င္သာ သူႏွင့္ရင္းႏွီးမည္ ျဖစ္၏။ တကၠသုိလ္တြင္ ေနစဥ္ ကြ်န္ေတာ္သည္ သမဂၢ ႏုိင္ငံေရး ကုိသာ တဘတ္သတ္ မလုိက္၊ စာေပလည္း ဘတ္ခ်င္၏။ စာလည္း ေရးခ်င္၏။ ဂီတ ကုိလည္း လုိက္စားဘူး၏။သည္လုိ အစုံလုပ္ခ်င္သျဖင့္ သူႏွင့္ မရင္းႏွီး ႏုိင္ေပ။ သူကား ႏုိင္ငံေရး သမား သက္သက္ ျဖစ္၏။ ကုိေအာင္ဆန္း ႏွင့္ကြ်န္ေတာ္ကုိ သခင္ ဗဟိန္း က အသိဖြဲ႔ေပးခဲ့၏။ သုိ႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ႏုိင္ငံေရးသမား သက္သက္ မဟုတ္ သျဖင့္ သူ၏ အသိထက္ လြန္ေျမာက္၍ ရင္းႏွီးေသာ အျဖစ္သုိ႔ မေရာက္သြားခဲ့ေပ။ သခင္ဗဟိန္းႏွင့္ကား သည္လုိမဟုတ္။ သခင္ဗဟိန္းသည္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔သူ ျဖစ္၏။ စာေပ ကဗ်ာလကၤာကုိ ႏွစ္သက္၏။ ဂီတကုိ ခ်စ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ခဏပင္ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ ကာ ယခု သူကြန္ျမဴနစ္ ျဖစ္ေနသည့္ဘ၀ အထိပင္ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ျခင္းကား မပ်က္။ ကြ်န္ေတာ္ကား ခုခံေရးကုိလည္း မျပဳေသာ ႏုိင္ငံေရးသမား လည္းမဟုတ္။ သုိ႔ေသာ္ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီး၏။ ကုိေအာင္ဆန္းႏွင့္ကား ဤသုိ႔မဟုတ္။ ကြ်န္ေတာ္ စာေရး၀ါသနာ ပါသည္ ကုိ ကုိေအာင္ဆန္းသိ၏။ သုိ႔ရာတြင္ ကြ်န္ေတာ္ေရးခဲ့ေသာ ဒဂုန္မဂၢဇင္းမွ ရတုပိုဒ္စုံမွ စေသာ ကဗ်ာမ်ား၊ ၀တၳဳတုိ ေဆာင္းပါး စသည့္ စာေပမ်ားကုိ သူဘတ္ဘူးလိမ့္မည္မထင္။ ဂရုစိုက္ ၍ ဘတ္မည့္ လူမ်ိဳးလည္း မဟုတ္။ သုိ႔ေသာ္တခါက သခင္ဗဟိန္း ႏွင့္အတူ သမဂၢေကာ္မတီ ခန္းတြင္ ပင္းယ မဂၢဇင္းတြင္ ပုံႏွိ္ပ္ထားေသာ ကြ်န္ေတာ္၏ ေဆာင္းပါးတခု ကုိကား ကြ်န္ေတာ္ေရွ႕တြင္ ဘတ္သည္ကုိ ေတြ႔ရဘူး၏။ ဘတ္ျပီးလွ်င္ ေ၀ဘန္ခ်က္ေပး၏။

ကုိေအာင္ဆန္းသည္ လည္း အဂၤလိပ္ဗမာ ေဆာင္းပါးရွင္ တဦးျဖစ္ေပသည္။ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ေရးေသာ သူ၏ေဆာင္းပါးမ်ား ကုိ ဂႏၱေလာက မဂၢဇင္း တြင္ ဘတ္ရဘူး၏။ သူသည္ ဗုဒၶဘာသာ တရားေတာ္ ႏွင့္ ပတ္သတ္ေသာ ေဆာင္းပါးမ်ားကို ေရး၏။ ေက်ာင္းသားမ်ား အ၀တ္အစား ဆင္ျခင္ေရးျပႆနာ ကုိလည္း၊ သူသည္ ဂႏ ၱေလာက တြင္ ပန္းတေနာ္ ဦးသန္႔ ႏွင့္ အျပန္အလွန္ေရးသည္ ကုိ အမွတ္ရ၏။

ဗမာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢ အသင္း၏ ေၾကြးေၾကာ္သံ ျဖစ္ေသာ မ်ိဳးညြန္႔မဂၢဇင္း တြင္ပါေသာ သူ၏ “ေလာက၀ိဟာ” အမည္ရွိ ဗမာေဆာင္းပါတုိ ကေလးကုိကား ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္သေဘာက်ပါ၏။ ကမၻာေလာက ၾကီးကုိ ပညာဗဟုသုတအျမင္တုိ႔ကုိ ေပးေသာ စာသင္ေက်ာင္းႏွင့္ ဥပမာ တင္၍ ေရးထား၏။ ကုိေအာင္ဆန္းသည္ ဗမာစာေရး ည့ံသူမဟုတ္ေပ။ တိတိက်က်ေရး၏။ ပါဌိကုိ မွန္ကန္စြာ သုံး၏။ တခါတရံ ဟာသဥာဏ္ ပါ၏။ ပုသိမ္ျမိဳ႔တြင္ က်င္းပေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား ညီလာခံ သူ၏ ဥကၠဌ မိန္႔ခြန္းတြင္ ကင္းဘဲလ္ အစီရင္ခံစာ ကုိ “ပညာေရးပူရာဏ္ က်မ္းၾကီးေပ တကား …”ဟုေျပာင္ေလွာင္ထားသည္ မွာ သေရာ္ခ်က္ (Irony) ပါ၏။ ေက်ာင္းမွ ထြက္ျပီး တုိ႔ဗမာ အစည္းအရုံးသုိ႔ ၀င္သြားေသာ အခါ၊ ငတ္ျပတ္ လာ၍လား မေျပာတတ္။ ဒဂုန္မဂၢဇင္း တြင္ ေဆာင္းပါးေရးလုိေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ကုိ ေျပာ၏။ ကြ်န္ေတာ္လည္း တုိက္ရွင္တုိ႔ႏွင့္ စီစဥ္ ၍ လစဥ္ ကုိေအာင္ဆန္း ေဆာင္းပါးမ်ား ပါေစ၏။ ဒဂုန္မဂၢဇင္းက ကုိေအာင္ဆန္း ေရးေသာ ေဆာင္းပါးမ်ား အတြက္ ေငြခ်ီးျမွင့္၏။ သူေရးေသာ ေဆာင္းပါးကား “ႏုိင္ငံေရးအမ်ိဳးမ်ိဳး” ဟူေသာ ေဆာင္းပါးျဖစ္၏။ ဂရိ ႏုိင္ငံေရး က အစခ်ီ၍ မ်က္ေမွာက္ဗမာ့ႏုိင္ငံေရး အေျခအေန အထိေရး၏။ စာေျပာင္လွ၏။ ဘတ္လုိ႔ေကာင္း၏။ သူလည္း ဒဂုန္တြင္ ၾကာၾကာ မေရးရ။ မၾကာခင္ ဂ်ပန္ျပည္သုိ႔ ထြက္သြားသျဖင့္ သူ႔ေဆာင္းပါးလည္း ရပ္၍ သြား၏။ အစုိးရ ကလည္း ညိႈးထား၍ လား မေျပာတတ္။ ဒဂုန္မဂၢဇင္း ထုိႏွစ္မွာပင္ ပိတ္ျခင္းခံရရွာ၏။ သမဂၢဥကၠဌ ျဖစ္ေသာ ၁၉၃၈-၃၉ ႏွစ္ က သူသည္ ဘီအယ္လ္တန္းတြင္ ရွိ၍၊ ပဲခူးေက်ာင္းေဆာင္ အလယ္ ထပ္တြင္ ေနသည္။ အခန္းသည္ သပ္ယပ္ျခင္း ကင္းမဲ့၏။ သူ၏ အခန္းတြင္ စာအုပ္မ်ား ျပည့္ ႏွက္၍ ေနသည္။ စာအုပ္မ်ားသည္ စာပြဲေပၚတခ်ိဳ႕၊ ၾကမ္းေပၚတြင္ တခ်ိဳ႕ ျပန္႔ၾကဲကာ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ ျဖစ္၍ ေနၾက၏။ သူသည္ အင္မတန္ စာဘတ္သူ တေယာက္ ျဖစ္၏။

သူသည္ ေဒါသၾကီးသူ တဦးျဖစ္၏။ သည္လုိ အမ်ားက ထင္၏။ ကြ်န္ေတာ္အဘုိ႔ကား ေဒါသၾကီးသည္ မၾကီးသည္ ကုိကားမသိ သူ႔တြင္ စိတ္လုိက္မာန္ပါစိတ္ (Emotionalism) ေတြရွိသည္ ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္၏။ ႏွစ္ကုိကား အေသအခ်ာ မမွတ္မိေတာ့၊ သပိတ္ေမွာက္ ႏွစ္လည္ အထိမ္းအမွတ္ပြဲ တခု တကၠသုိလ္ သမဂၢတြင္ က်င္းပ၏။ ပရိႆတ္ ထဲမွ ထ၍ ေ၀ဘန္ စကားမ်ား ထေျပာၾက၏။ သုိ႔ေျပာၾကသည့္ အထဲတြင္ စစ္ကုိင္းေက်ာင္းေဆာင္မွ ကုလားေက်ာင္းသား တဦးက ဥကၠဌေဟာင္း မစၥတာရာရွစ္ ကိုေ၀ဖန္ရာ၌ အေတာ္ထိခုိက္ ေသာ အျပစ္ေတြကုိ ထုတ္ေဖာ္ေျပာ၏။ ကုလားေက်ာင္းသား ေျပာသည့္စကားမ်ား အေျခခုိင္သည္ မခုိင္ သည္ကုိကား မမွတ္မိေတာ့။ ကုိေအာင္ဆန္းသည္ မစၥတာရာရွစ္ အတြက္ ေဒါပြကာ၊ ထုိကုလားကုိ ၾကိမ္းေမာင္း၍ ရဲရင္ထြက္ စသည္႕အသုံးမ်ိဳးသုံး၏။ လက္သီးဆုပ္ကာကုလားအပါးသုိ႔တုိး၍သြား၏။ ေဘးက ေက်ာင္းသားမ်ား ၀ိုင္း၍ ဆြဲထားရ၏။ သူသည္ ေဒါသေၾကာင့္ ဆတ္ဆတ္ တုံလ်က္ရွိသည္။

ကုလားဗမာ အဓိကရုဏ္း အျပီး ေဒါက္တာ ဘေမာ္၏ တကၠသုိလ္ဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရး အဆုိၾကမ္းကုိ သမဂၢ က ျငင္းပယ္လုိက္ ေပသည္ ကိစၥ ႏွင့္ပတ္သတ္၍ (အုိးေ၀) ညိဳျမ အမႈးရွိ ေသာ ေက်ာင္းသားတစု က မေက်နပ္သျဖင့္ သမဂၢကုိ အယုံအၾကည္မရွိ အဆုိတင္သြင္း၏။ ထုိအစည္းအေ၀း ၌ ကုိေအာင္ဆန္း ညိဳျမကုိ ေဒါပြကာ၊ ဥကၠဌ ထုိင္ခုံမွ ေန၍ ညိဳျမ အတင္းကုိ အေတာ္ေျပာလုိက္၏။ သည္လုိ စိတ္လုိက္မာန္ပါ ေျပာျပီး ေနာက္တပတ္ေလာက္ ၾကာေသာ အခါ၊ ထုိေန႔က ေအာင္ဆန္းက ညိဳျမ အား ရႈံ႕ခ်ပါေသာ စကားမ်ားကုိ ရုပ္သိမ္းလုိက္ေၾကာင္း၊ ေၾကာ္ျငာစာကုိ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းေဆာင္ အသီးသီးတြင္ ထြက္ေပၚ၍ လာ၏။ တကၠသုိလ္ တြင္ရွိစဥ္က ကုိေအာင္ဆန္းသည္ ျပဳံးေသာ မ်က္ႏွာကုိ ထားခဲ၏။ သူ၏မ်က္ႏွာထား သည္ သုန္မႈန္၏။ တခါေတြ႔ဘူးေသာ သူကုိ ေနာက္တခါေတြ႔လွ်င္ ႏႈတ္ဆက္ျခင္မွ ဆက္၏။ သူ႔ ကုိ သိသူ က ျပဳံးျပေသာ္လည္း သူသည္ တုံ႔ျပန္၍ ျပဳံးခ်င္မွ ျပဳံး၏။ ဥကၠဌ ျဖစ္၍ သူ႕ကုိကား ေက်ာင္းသားတုိင္း က သိၾက၏။ သူကလည္း အစဥ္လုိလုိ ႏုိင္ငံေရးသား ေတြးေနဟန္တူ၏။ ဗမာျပည္၏ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ စိတ္ပူပုံ ရ၏။ ထုိေၾကာင့္ သူသည္ သုန္မႈန္လ်က္ေနသည္။ သူစကားေျပာလွ်င္ လည္း ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္းကုိသာ ေျပာသည္။ သူေျပာေနစဥ္ ေဘးရွိလူမ်ား က နားေထာင္ေနရသည္။ ေဘးကလူမ်ား ၏ စကား ကုိသူမၾကား၊ သူေျပာခ်င္ တာေတြကုိသာ စြတ္ေျပာ၍ ေနတတ္သည္။

တခါက ရန္ကုန္ကုိ ဂ်ပန္တုိ႔သိမ္းပုိက္စ အခ်ိန္ ၀ိတုိရိယရိပ္သာရွိ အိမ္တအိမ္တြင္ သခင္ျမႏွင့္ ရဲေဘာ္မ်ား ေနထုိင္လ်က္ ရွိၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ္မွာလည္း ေတာက ေရာက္ခါစ ျဖစ္၏။ ဧည့္ခန္းရွိ စႏၵယားတြင္ ကြ်န္ေတာ္က ထုိင္ ကာတီးေန၏။ ေဘးမွ သခင္စံေ၀ ႏွင့္ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား အခ်ိဳ႕က ၀ုိင္း၍ သီခ်င္း လုိက္ ဆုိလ်က္ ရွိ၏။ ဘီ-အုိင္-ေအ သမားမ်ားမွာ၊ ဂီတ အင္မတန္ငတ္ေန၍ သီခ်င္းသံကုိ ေတာင့္တ ေနသျဖင့္ အတင္းတီးခုိင္းၾက၏။ စႏၵယားမွာ အသံေတြပ်က္၍ ေန၏။ “ခ်စ္ခင္မွာလား ၾကင္မွာလား…ခင္ခင္ရယ္… ခ်စ္သဲႏြယ္ အဟုတ္ကုိ ခ်စ္ေတာ့မယ္၊ ခင္ရယ္..ၾကင္မယ္…..”၀ုိင္း၍ ဆုိေနၾကရာမွ သည္ေနရာသုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ ကုိေအာင္ဆန္းသည္ ေဂါက္ေဂါက္ေဂါက္ ႏွင့္ တဘက္မွ ေရွာက္လာခါ စႏၵယား အပါးတြင္ လက္ေထာက္ခါရပ္လ်က္” ေဟ့- ရပ္ၾက၊ ခုလုိအခါမ်ိဳးမွာ ရဲစိတ္ရဲမာန္ တက္ေစမည့္ ရဲတင္းသံေတြကုိသာ ဆုိရတယ္ဗ်။ ဒီ-ခ်စ္မယ္ ၾကင္မယ္ သီခ်င္းမ်ိဳးက မဟန္ဘူး” ရုတ္တရက္ ေၾကာင္၍ စႏၵယား ကုိေခတၱ ရပ္လုိက္၏။သူသည္ သူေျပာခ်င္တာ ေျပာျပီး၍ ထြက္သြားေသာ အခါ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔လည္း ဆက္၍ သီဆုိခါ က်န္ရစ္ခဲ့ၾကသည္။ သူကား သည္လုိ လူစားမ်ိဳး။

သမဂၢ ဥကၠဌ ကုိလွေမာင္ (ယခု ဆုိရွယ္လစ္ ပါတီ၀င္၏) လက္ထပ္ပြဲသည္ ဘီအုိင္ေအ ေခတ္ ေရႊေတာင္ၾကား တြင္ လုပ္၏။ သူ၏လက္ထပ္ပြဲသည္ ဘီအုိင္ေအ သမားမ်ား တြင္ ပထမဆုံးျဖစ္၏။ လက္ထပ္ပြဲျပီးေသာ အခါ ဧည့္ခန္းေဆာင္တြင္ မိတ္ေဆြမ်ား စုရုံးကာ ေနၾက ၏။ ေၾကးစား စႏၵယားဆရာ တဦးက တီးခါ ေဖ်ာ္ေျဖလ်က္ ရွိ၏။ သည္အတြင္း ကုိေအာင္ဆန္း သည္ စႏၵယားဆရာ ကုိ ရပ္ေစခါ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ လူၾကားထဲမွ အတင္းဆြဲ ေခၚ၍ သီခ်င္းတပုဒ္ ကုိတီးေစ၏။ သူသည္ စႏၵယား ကုိလက္ေထာက္ခါ မရတရျဖင့္လုိက္ဆုိ၏။ တီးေသာ သီခ်င္းမွာ “ကဥၥန” သီခ်င္းပင္ ျဖစ္၏။ ေတးဆုံးလွ်င္ လက္ခုတ္တီးကာ ေနာက္တပုဒ္ တီးခုိင္းျပန္၏။ တခါက ဂ်ပန္ေခတ္ ၀န္ၾကီးတဦး၏ ထမင္းစားပြဲတြင္ သူလာ၏။ ထမင္းစားပြဲ စမည္ ျပဳေသာအခါ သူ႔ကုိ စစ္ေသနာပတိ ဟု အားလုံးက ေလးစားေသာ အားျဖင့္ ထမင္းစား ခန္းၾကီးထဲသုိ႔ သူ႔ကုိ အရင္၀င္ေစ၏။ အျခား ဧည့္သည္မ်ား က အ၀တြင္ ရပ္၍ သူ႔အ၀င္ကုိ ေစာင့္လ်က္ေနၾက၏။ သူသည္ စစ္၀တ္စစ္စား ႏွင့္ ၀င္လာခါ ရုတ္တရက္ စားပြဲထိပ္ ကုလားထုိင္တြင္ ၀င္ထုိင္လုိက္ျပီး၊ ဇတ္ကနဲ ဘယာေၾကာ္ တတုံးကုိ ယူခါစားလုိက္၏။ သူထမင္း စားေနစဥ္ ဧည့္သည္ ၀င္လာလုိ႔လည္း ဗမာ႔ဧည့္၀တ္ ထုံးစံအရ ထမင္းစားပါအုံးလား ဟု ေခၚခ်င္မွေခၚေသာ လူစားမ်ိဳးျဖစ္၏။ ဒါေတြေၾကာင့္လည္း သူ႔ကုိ မိတ္ေဆြရင္းမ်ား က ေၾကာင္သည္ ဟု အမွတ္ထားၾက၏။ သူ႔တြင္ သိမ္ေမြ႔ျခင္းမရွိ၊ အလွအပ ကုိ သူမမက္ေမာ၊ သူသည္ ၾကမ္းတမ္းသည္၊ ရုိင္းသည္၊ ဆက္ဆံေပါင္းသင္းေရးတြင္ ရွိေသာ ဧည့္၀တ္ထုံးစံ ယဥ္ေက်းျခင္း စသည္တုိ႔ကုိ သူသည္ လုံး၀ဂရုမစိုက္၊ ဂီတ၊ပန္းခ်ီ၊ သဘင္ စေသာ အႏုပညာရပ္မ်ား ကုိမလုိက္စား။ သူ႔ကုိယ္သူ အတင္းယဥ္ေက်းေအာင္ မလုပ္၊ သူ၏ နဂုိရ္ အတုိင္း ခပ္ရုိင္းရုိင္း ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပင္ မျပဳျပင္ဘဲေန၏။
သူတြင္ ႏုိင္ငံေရး၀ိညာဥ္ကား ျပင္းထန္လွေခ်၏။ သူသည္ ႏိုင္ငံေရး ကုိသာ တခုတည္း လုပ္ေသာ လူတဦး ျဖစ္၏။ သူသည္ ရုိင္း၏။ ၾကမ္း၏။ ေၾကာင္၏။ ကိစၥမရွိ။ သူသည္ ဧည့္ခန္း ေဆာင္မွ ဂုဏ္သေရရွိ လူၾကီး လူေကာင္း မဟုတ္။ တခုတည္းေသာ ယုံၾကည္ခ်က္ ႏွင့္တခုတည္း ကုိ သာ လုပ္ေသာ ႏုိင္ငံေရးသတၱ၀ါ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကိစၥမရွိ။ ၁၉၄၂ – ခုႏွစ္တြင္ သူႏွင့္ေနာက္ဆုံးေတြ႕၏။ သူသည္ အတတ္ပညာ (Art) အေၾကာင္း ကုိေျပာျပ၏။ “အတတ္ပညာ ဆုိတာ ရွိတာဘဲ။ လင္မယား ဘ၀မွာလဲ အတတ္ပညာ ေျမာက္ေအာင္ လုပ္ရတာဘဲ။ အတတ္ပညာမဲ့ရင္ လင္မယားကြဲမွာေပါ့။ ဒီလုိဘဲ ေတာ္လွန္ေရးမွာလဲ အတတ္ပညာ ရွိတာဘဲ။ အတတ္ပညာ ေျမာက္မွ ေတာ္လွန္ေရးဟာလဲ တကဲ့ေတာ္လွန္ေရး အစစ္ဘဲ”။ သည့္ေနာက္ သူႏွင့္ကြ်န္ေတာ္ မေတြ႔ေတာ့၊ ေတြ႔ဆုံဘုိ႔လည္း အေၾကာင္းမရွိ။ အေၾကာင္းမရွိဘဲ သူ႔ဆီသြားလည္ ကလည္း ေဖၚေဖၚေရြေရြ ေလာကြတ္ျပဴွဌာ ေခၚမည့္ လူစား မ်ိဳးမဟုတ္။ တခါက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဘ၀ တြင္ ေမာ္ေတာ္ကားၾကီးထဲ၌ သူ၏ ဇနီးခေလးမ်ားႏွင့္ တျဗဳံၾကီး ကုိ ျမင္လုိက္၏။ ေအာ္ သားနဲ႔ မယားနဲ႔ မုိ႔ လူစိတ္ေတာ္ေတာ္ေပါက္လာျပီ။ အရင္ကလုိ “ေၾကာင္” ေတာ့မည္ မဟုတ္။ အၾကမ္းအရုိင္း မွ ယဥ္ေက်းလာေတာ့မည္ ဟုေအာက္ေမ့ လုိက္၏။ မွန္ မမွန္ကား မေျပာတတ္။ ဖ-ဆ-ပ-လ ဥကၠဌ အမ်ိဳးသား ေခါင္းေဆာင္ ဦးေအာင္ဆန္း ကုိကား ကြ်န္ေတာ္ မသိ။ သူ၏ႏုိင္ငံေရး ကုိ ေ၀ဘန္ျခင္းမဟုတ္။ သူ၏ လူအျဖစ္သာ ကြ်န္ေတာ္သိသည္ ကုိ ေျပာျပျခင္း ျဖစ္ေပ သည္။ တခုေတာ့ထင္သည္။ သူသည္ လူထုမွ လူတဦး ျဖစ္၍ လူထုႏွင့္ ဆက္စပ္ေန၍ လူထုေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာရသည္ ျဖစ္လိမ့္မည္။

-ေမာင္လူေအး-

အမ်ိဳးသမီးမ်ားအခြင့္အေရးကိုေတာင္းဆိုသံေတြဟာအခုမွအသစ္ေပၚလာတဲ့ေတာင္းဆိုသံေတြမဟုက္ပါဘူး။ဆယ္ရွစ္ရာစုအတြင္းက ျဗိတိသၽ အမ်ိဳးသမီးတဦးျဖစ္တဲ့ေမရီ၀ူးလ္စတံုးခရက္ဖ္က   ”အမ်ိဳးသမီးမ်ားအခြင့္အေရး မ်ားမွန္ကန္ေႀကာင္း သက္ေသျပခ်က္ ” A Vindication  of the right of women (1792)       ဆိုတဲ့စာအုပ္ကိုေရးခဲ့တယ္။အဲဒီစာအုပ္ဟာအမ်ိုဴးသမီးမ်ားရဲ႕အေျခအေနနဲ႕ပတ္သက္ျပီးပထမဆံုးေသာအသိဥာဏ္ပညာပြင့္လင္းတဲ့အျမင္ေတြထြက္ေပၚလာေစတဲ့စာအုပ္ျဖစ္တယ္။ အမ်ိဳးသမီးမ်ားလႈပ္ရွားမႈဟာ အဲဒီကႏိုင္ငံေရး အင္းအားအျဖစ္ ႀကီးထြားလာတဲ့ အတြက္လႈပ္ရွားမႈအတြင္း မွာကြဲျပားတဲ့ ဦးတည္ခ်က္ေတြ အျဖစ္ျဖစ္ေပၚ ေျပာင္းလဲ လာခဲ့သည္။

u အစြန္းေရာက္အမ်ိဳးသမီး၀ါဒီမ်ား (Radical Feminists) ျပသ နာကို ေယာက်ာၤးက အရာရာကို ခ်ဳပ္ကိုင္တဲ့ စနစ္လို႕ျမင္တယ္။စနစ္တခုလံုးရဲ႔႕ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအေပၚ အမ်ိဳးသားမ်ားရဲ႕အာဏာလြမ္းမိုးျခင္း ျဖစ္တယ္။ ေယာက်ာၤး အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား ၊ ေယာက်ာၤးစစ္တပ္ စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ား၊ နိဳင္ငံေရး၊ ဘာသာေရး ၊ အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ ေယာက်ာၤးကုန္သြယ္ေရးသမဂၢမ်ား၊ ေယာက်ာၤးလြမ္းတဲ့ လက္၀ဲ၀ါဒီမ်ား၊ အားလံုးဟာ ေယာက်ာၤးမ်ားကခ်ဳပ္ကိုင္တဲ့ စနစ္ရဲ႔႕ အပိုင္းေတြျဖစ္ပါတယ္။ ေယာက်ာၤးေတြကအရာရာကိုခ်ဳပ္ကိုင္ေအာင္ဒီစနစ္ကအားျဖည္႕ပါတယ္။အားျဖည္႔႕ျခင္း ခံေနရသည္႕  မိသားစုအတြင္းရွိ ေယာက်ာၤးတစ္ေယာက္ခ်င္းဆီက မိန္းမမ်ားနဲ႕ကေလးမ်ားအေပၚ လြမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္ျခင္း လို႕ျမင္တယ္။အစြန္ေရာက္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ၀ါဒီမ်ားက  အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို စညးရံုးေဆာ္ႀသျခင္းေတြ ၊ ဆႏၵျပပြဲေတြကို လုပ္ဖို႕ ။အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ ေနရာနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရ႕ဲ ယဥ္ေက်းမႈ တစ္ခုတည္ေထာင္ဖို႕ကို ဖိအားေပးေျပာဆိုေနႀကပါတ ယ္။

u အလယ္အလက္လမ္းစဥ္ အမ်ိဴးသမီး၀ါဒီမ်ား (Liberal Feminists) ျပသနာကို ဘက္လိုက္ျခင္း ၊ စြဲ လန္းျခင္းအျဖစ္ျမင္တယ္၊ ဒီစနစ္ကိုျပဳျပင္ဖို႕လိုအပ္သည္။ ေျပာင္းျပန္လွန္စရာမလိုဘူး၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ားတန္းတူ ညီတူအခြင္႕အေရး ရ ေရးအတြက္ ဥပေဒျပဌာန္းျခင္း ပိုလုပ္ဖို႕လိုအပ္သည္။ မိန္ကေလးမ်ားကိုယ္ ကိုကိုယ္ ယံုႀကည္စိတ္ခ်မႈ ရလာေရးအတြက္ အေကာင္ဘက္ေဆာင္တဲ့ စံနမူနာေကာင္းမ်ား ပိုမိုလိုအပ္တယ္လို႕ ယူဆသည္။ အလည္အလက္လမ္းစဥ္အမ်ိဳးသမီးစ၀ါဒီမ်ားက အစိုးရမ်ားကိုအမ်ိဳးသမီးေရး လိုလားေထာက္ခံတဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ လုပ္ေပးဖို႕တရားစြယ္ႀကတယ္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ် မွတ္တဲ့ သူမ်ားအေပၚ ၿသဇာလြမ္းမိုးလာေအာင ္ႀကိဳးစား ေဆာင္ရြက္သည္။ဒီအယူအဆေတြရဲ႔ လက္ေတြ႕ က်င့္သံုးပံုေတြကို ဥပမာ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ စစ္ျဖစ္ပြားတယ္ဆိုပါဆို႕—-အစြန္းရာက္အမ်ိးသမီး၀ါဒီမ်ားက စစ္ကိုရပ္တန္႕ဖို႕ ၊ လူအဖြဲ႕စည္းကို ေျပာင္းလဲဖို႕ႀကိုးစားႀကသည္။အလယ္အလက္ လမ္းစဥ္က် အမ်ိဳးသမီး၀ါဒီမ်ားက စစ္ပြဲမွာေယာက်ာၤးေရာ မိန္းမေရာ တန္းတူ ညီတူ တိုက္ဖို႕ အစိုးရမ်ားကို အခြင့္အေရးမ်ားကိုေတာင္းဆိုႀကသည္။

u ဆိုရွယ္လစ္အမ်ိဳးသမီး၀ါဒီမ်ား (Socialist feminists) ျပသနာကို ေယာက်ာၤးမ်ားႀသဇာလြမ္းမိုးျခင္းႏွင့္ လူတန္းစားခြဲျခားေခါင္း ပံုျဖတ္ ျခင္း တို႕ေပါင္းစပ္လို႕ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ျပသနာလို႕ျမင္သည္။ ႀသဇာအာဏာအေနနဲ႕ ဓနဥစၥာကို လူနည္းစုကထိန္းခ်ဳပ္ေနသမွ်ကာလပတ္လံုး တကယ့္လြတ္ေျမာက္ေရးရဖို႕ မျဖစ္နိဳင္ ။အမ်ိဳးသမီး၀ါဒီေတြက နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႕က်င္ေရးလႈပ္ရွားမႈ ၊အလုပ္သမားအစည္းအရံဳးမ်ား၊ လက္၀ဲ၀ါဒီ နိဳင္ငံေရးပါတီမ်ား ျဖစ္တဲ့အျခားေသာ အဖိႏွိပ္ခံအုပ္စုမ်ားႏွင့္ လူတန္းစားအသီးသီးမဟာမိတ္ဖြဲျခင္းကို အေလးေပးလုပ္ေဆာင္သည္။အမ်ိဳးသမီးေရးရာ၀ါဒလႈပ္ရွားမႈရဲ႕အႏွစ္အဓိပါယ္နဲ႕အေရးပါမႈေတြ ၊ဒါအျပင္ လိင္ကြဲျပားေႀကာင့္ဖႏွိပ္ခံရျခင္း က ကိုယ္နဲ႕ကိုယ္႕မိသားစု ဆက္ဆံေရးအေပၚမွာ ထင္ဟက္အားျဖည္႕ေနတဲ့ ေႀကာင္းေတြနဲ႔ပါတ္သတ္ျပီး အမ်ိဳးသမီးလြတ္ေျမာက္ေရး လႈပ္ရွားမႈ မ်ားနဲ႕အဖြဲ႕အစည္းမ်ားရဲ႕တည္ေဆာက္မႈ ေဘာင္အတြင္းမွာေရာျဖစ္သည္။ မဟာမိတ္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက တိုးတက္တဲ့အျမင္ရွိ သူမ်ားအမ်ိဳးသားမ်ားနဲ႕ အျမဲတမ္းေဆြးေႏြးေျပာဆိုျခင္းမ်ားျဖစ္သည္။1960 ျပည္႕လြန္ ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းလူမႈေရးဆန္႕က်င္လႈပ္ရွားမႈေတြ ၊ဗီယမ္နမ္ စစ္ဆန္႕က်င္ေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားကေန ထြက္ေပၚလာတဲ့အတိုင္း အမ်ိဳးသမီးလႈပ္ရွားမႈေတြမွာဆို ရွယ္လစ္ အမ်ိဳးသမီးေရးရာ၀ါဒီမ်ားက ႀသဇာလြမ္းမိုးခဲ့သည္။ ၁၉၇၀ ျပည္႕ႏွစ္လြန္ႏွစ္ဆံုးပိုင္းမွာေတာ့ အစြန္းေရာက္အမ်ိဳးသမီး၀ါဒီမ်ားက ပိုျပီးႀသဇာလြမ္းမိုးတာေတြ႕ရသည္။

၁၉၉၀ ျပည္႕လြန္ႏွစ္မ်ားကအစ အခုထိဆက္တိုက္ဆိုသလို အမ်ိဳးသမီးေရးရာလႈပ္ရွား မႈ (၃)ခုစလံုးရဲ႕အားသာခ်က္ ၊အားနည္းခ်က္ေတြကို အသိအမွတ္ျပဴျပီး အားလံုးေပါင္စပ္ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ လႈပ္ရွားမႈတခုအျဖစ္ အေနအထားအမ်ိဳးမ်ိဳးကေန ႀကီးထြားလာျပီး အမ်ိဳးသမီးေရးရာ၀ါဒမ်ားဟာ စစ္မက္ေရးရာ၀ါဒမ်ား ၊ အာဏာမ်ားကိုေလးစားတဲ့၀ါဒ နဲ႕ မတရားအုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ျခင္းမ်ားကိို ဆန္႕က်င္တဲ့လူ႕အခြင့္ေရးလႈပ္ရွားမႈ ရဲ႔ ႕ မဟာမိတ္လႈပ္ရွားမႈအျဖစ္ျမင္လာသည္။

Friday, January 16, 2009

က်ေနာ္မေရးႏိုင္ခဲ့တဲ့ကိစၥတရပ္
ေရးသူ- ဖိုးသံ(လူထု)

ဒီကိစၥကို က်ေနာ္ အခုေတာ့ ေရးလို႔ရပါၿပီ။
၁၉၇၈ ခုႏွစ္မွာ က်ေနာ့္အေဖ၊ အေမနဲ႔ညီ၊ သံုးေယာက္စလံုး အဖမ္းခံရတုန္းက အေဖနဲ႔ ဘိုၫိုကို အရင္လႊတ္ၿပီး အေမ့ကို ေနာက္ဆံုးမွ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ခ်န္ၿပီးလႊတ္တယ္။ အဲဒါ ဘာလို႔လဲလို႔ က်ေနာ့္ကိုေမးတာ မၾကာခဏႀကဳံရပါတယ္။ ေဆြရင္း မိတ္ရင္းေတြထဲက ေမးၾကတာေတာင္ ႐ွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္မွာ ေထာက္ထားစရာေတြ ႐ွိေနလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေျပာမျပခဲ့ပါဘူး။ အခုေတာ့ အေမကြယ္လြန္သြားၿပီမို႔ က်ေနာ္ေရးႏိုင္ သြားပါၿပီ။

၁၉၇၆ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၃ဝရက္ေန၊ က်ေနာ့္ကိုလာဖမ္းတဲ့ေန႔မွာပါ။ မွတ္မိသေလာက္ ဆိုရင္ အဲဒါ တနဂၤေႏြေန႔ႀကီးပါ။ မႏၱေလး ဗထူးအားကစားကြင္းမွာ ၿမဳိ႔မအသင္းနဲ႔ ရဲအသင္း တို႔ ကစားမယ့္ေန႔ပါ။ ပြဲကလည္း ပြဲေကာင္းျဖစ္လို႔တေၾကာင္း၊ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ၿမဳိ႔မ ေဘာ့လံုးအသင္းသားေဟာင္း ျဖစ္႐ံုမက ၿမဳိ႔မအသင္းကို ကမကထ ျပဳသူ၊ ဦးစီးသူေတြ အားလံုးဟာ က်ေနာ့္မိဘမ်ားနဲ႔ မကင္းသူေတြ ျဖစ္ေနလို႔ကတေၾကာင္း က်ေနာ္က အဲဒီ ေဘာ့လံုးပြဲကို သြားၾကည့္ဖို႔ အားခဲထားပါတယ္။ သူမ်ားေတြနဲ႔ အေဖာ္ေတာင္ ညိႇထား ပါေသးတယ္။
ေန႔လည္ ၂နာရီ၊ ၃နာရီ ေလာက္ထင္ပါရဲ႔ က်ေနာ္အိမ္သာတက္ေနတုန္းမွာ က်ေနာ္တို႔အိမ္မွာ ကားေမာင္းတဲ့ ကိုေအးက က်ေနာ့္ကို အျပင္ကေန တံခါးပုတ္ၿပီး ေခၚပါတယ္။ က်ေနာ္ထြက္လာေတာ့ “ခင္ဗ်ားကို ခင္ဗ်ားအေမက ေခၚေနတယ္၊ ေအာက္ကို ဆင္းလာခဲ့ပါတဲ့” လို႔ဆိုတာနဲ႔ ခ်က္ျခင္း သူ႔ေနာက္က လိုက္သြားပါတယ္။ ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲမွာ အေဖရယ္-အေမရယ္၊ ရပ္ကြက္ထဲကလူႀကီး ၃-၄ေယာက္ရယ္၊ တခါမွမေတြ႔ဖူးတဲ့ မ်က္ႏွာထားတင္းတင္းနဲ႔ လူတခ်ိဳ႔ရယ္ ထိုင္ေန ၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အေဖနဲ႔အေမကလည္း မ်က္ႏွာမသာၾကပါဘူး။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း အေျခအေနကို ခ်က္ျခင္းရိပ္မိလိုက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ့္အေဖက က်ေနာ့္ကို- “ငါ့သားအခန္းကို နည္းနည္း႐ွာခ်င္လို႔တဲ့” လို႔ေျပာပါတယ္။ အေဖေျပာၿပီးတာနဲ႔ပဲ အဲဒီလူေတြ အားလံုး မတ္တပ္ထရပ္ လိုက္ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္က ေနာက္ျပန္လွည့္လိုက္တာနဲ႔ အားလံုးအေပၚတက္တဲ့ ေလွကားဆီ ထြက္လာၾကပါတယ္။ အိမ္သားေတြပါေပါင္းရင္ ၁ဝ ေယက္ေလာက္ လူအုပ္ႀကီးပါ။ ေလွကားေပၚတက္ရင္း တေယာက္က က်ေနာ့္ကို “ၿပီးရင္ေမးခ်င္ျမန္းခ်င္တာေလးေတရွိလို႔ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ လိုက္ရေအာင္ အိပ္ရာလိပ္နဲ႔ အဝတ္အစားလည္း ျပင္ပါ” လို႔ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ အေမက အတူတူ တက္လာတာမို႔ အေမ့ကို ေျပာတဲ့သေဘာလည္း ေဆာင္ေနပါတယ္။
အဲဒီေနာက္ေတာ့ သူတို႔ က်ေနာ့္အခန္းထဲမွာ ႐ွာၾကေတာ့တာပါပဲ။ ႏို႔ေပမဲ့အလြန္ႀကီး ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ႐ွာတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ၾကည့္ရတာ တခုခုကို အတိအက် သတင္းရထားလို႔ ႐ွာတာ ဟုတ္ဟန္မတူပါဘူး။ က်ေနာ္နဲ႔အေမက အခန္းအျပင္ တံခါးဝနားမွာ ရပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ့္ညီ ဘိုၫိုအိမ္မွာ မ႐ွိပါဘူး။ ခရီးသြားေနပါတယ္။ က်ေနာ့္အမနဲ႔ ႏွမတို႔ ႐ွိၾကပါတယ္။ သူတို႔လည္းပဲ က်ေနာ့္အနားမွာ ႐ွိၾကပါတယ္။ က်ေနာ့္အေဖကေတာ့ ေအာက္ကဧည့္ခန္းထဲမွာ လာဖမ္းတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးဗိုလ္မႉးကို ဧည့္ခံစကားေျပာေနခဲ့တယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။ က်ေနာ့္ အပါးမွာ ရပ္ေနတဲ့ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ လာဖမ္းတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးကလူပါ။ အသက္ ၂ဝ နဲ႔ ၃ဝၾကား ေလာက္႐ွိပါမယ္။ သ႔ူခါးက ပုဆိုးထဲမွာ ေသနတ္အတိုတလက္ကို ထိုးထားပါတယ္။ သူတို႔ လွန္ေလွာ႐ွာေနတာကို ၾကည့္ရင္းက်ေနာ္က မင္မပ်က္ ေမာင္းမပ်က္ အေမ့နားကိုကပ္ၿပီး “က်ေနာ္ေျပးမွျဖစ္မယ္” (I must flee) လို႔ အဂၤလိပ္လို ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အနားက ေထာက္လွမ္းေရးငနဲဟာ ဘာမွ ဂ႐ုမထားတဲ့ ဟန္နဲ႔ ႐ွာေဖြေနတဲ့ လူေတြဆီကိုပဲ ၾကည့္ေနပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေျပာတာကို သူနားမလည္တာ အမွန္ပါပဲ။ ဒီေတာ့အေမက “သူတို႔မွာေသနတ္ေတြပါတယ္” (They have guns) လို႔ျပန္ေျပာပါတယ္။ ဒီေတာ့က်ေနာ္က “က်ေနာ္သိတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္ေတာ့ ေျပးမွျဖစ္မယ္” (Yes, I know, But Imust flee at all cost) လို႔ ထပ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ သားအမိခ်င္းေျပာတာဆိုေတာ့ ဒါေလာက္ဆို လံုေလာက္ပါၿပီ။ ေျပာလို႔သာ ေျပာတယ္ က်ေနာ္နဂိုက စဥ္းစားထားတဲ့ ထြက္ေျပးတဲ့နည္းလမ္းေတြက ပိတ္ေနသေလာက္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ က်ေနာ္ျပင္ထားတာက ၁၉၆၆ ခုႏွစ္တုန္းက က်ေနာ့္ကို ဖမ္းသလို ညမွာ ဖမ္းလာခဲ့ရင္၊ က်ေနာ္က လက္ဦးခဲ့ရင္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြပါ။ အခုေတာ့ အိမ္သာထဲေရာက္ ေနတဲ့လူဟာ ဘယ္လိုမွ လက္မဦးႏိုင္ပါဘူး။
အဲဒီေနာက္မွာ က်ေနာ့္အခန္းထဲက သိမ္းယူတဲ့ စာအုပ္ေတြနဲ႔အတူ က်ေနာ့္ကို ေအာက္ထပ္ကို ေခၚသြားပါတယ္။ ခုနက ဧည့္ခန္းဆီ ျပန္ေခၚသြားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဆင္းမွာ က်ေနာ္က အေမ့နားကပ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔တိုက္ရဲ႔ ေတာင္ဘက္က တံခါးေပါက္ကို ဖြင့္ထားေပးဖို႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အိမ္က ဂ၄လမ္းနဲ႔ ၃၃လမ္းေထာင့္မွာဆိုေတာ့ ႏွစ္မ်က္ႏွာ႐ွိတဲ့ အေဆာက္အဦလိုျဖစ္ ေနပါတယ္။ အေနာက္ဖက္မ်က္ႏွာမွာ အဓိက တံခါးေပါက္ႀကီးျဖစ္ၿပီး ေတာင္ဖက္မ်က္ႏွာစာမွာေတာ့ တံခါးေပါက္ ေသးေသးတခုနဲ႔ ကားဂိုေဒါင္ ႐ွိပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က အဲဒီတခါးေပါက္ဟာ အဝင္အထြက္ မ႐ွိသေလာက္ နီးပါးမို႔ ဘာဂ်ာတံခါးကို အၿမဲလိုလို ေၾကးဝါေသာ့ခေလာက္ႀကီးတလံုးနဲ႔ ခတ္ထားပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီေသာ့ဟာ အေမ့ဆီမွာပဲ ႐ွိပါတယ္။
ေအာက္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူတို႔က နဂိုေနရာေတြမွာ ျပန္ဝင္ထိုင္ၾကၿပီး က်ေနာ့္ကို ဧည့္ခန္းအဝင္ တံခါးေပါက္မွာ ထိုင္ေစပါတယ္။ ခုနက ေထာက္လွမ္းေရးက လူက က်ေနာ့္ေဘးမွာ ကပ္လ်က္ထိုင္ပါတယ္။ အခန္းလယ္မွာေတာ့ ရပ္ကြက္လူႀကီးေတြဟာ က်ေနာ့္ အခန္းထဲက သိမ္းလာတဲ့ပစၥည္းေတြ (အမ်ားအားျဖင့္စာအုပ္ေတြ) ကို စာရင္းျပဳ ေနပါတယ္။ က်န္တဲ့လူေတြကေတာ့ ထိုင္ၾကည့္ေန ၾကပါတယ္။ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ေမာ္စီတုန္း လက္ေ႐ြးစင္က်မ္းေတြ ပါပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ အခန္းဖြဲ႔စည္းပံုကို နည္းနည္းေျပာဖို႔လိုပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အိမ္အေပၚကို တက္တဲ့ ေလွကားဟာ အေဖ့အလုပ္ခန္းထဲမွာ ႐ွိပါတယ္။ အေဖ့အလုပ္ခန္းနဲ႔ ဧည့္ခန္းက ကပ္လ်က္၊ ဆက္လ်က္ပါ။ အၾကားမွာ နံရံတခုနဲ႔ တံခါးေပါက္တခု ႐ွိပါတယ္။ အေဖ့ အလုပ္ခန္းရဲ႔ တဖက္မွာက အခန္းငယ္တခု႐ွိၿပီး ေနာက္ေဖးေပါက္က အဲဒီအခန္းကေန ထြက္ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အေဖ အလုပ္လုပ္တဲ့ စာပြဲပတ္လည္မွာ စာအုပ္ေတြ ထည့္ထားတဲ့ လူတရပ္ေက်ာ္ျမင့္ မွန္ဘီဒိုႀကီးေတြ ႐ွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္နဲ႔ အဲဒီ ေထာက္လွမ္းေရးကလူ ထိုင္ေနတဲ့ ေနရာကေနၾကည့္ရင္ အေဖ့အလုပ္စာပြဲကိုလည္း မျမင္ရ၊ တဖက္ခန္းကို ကူးတဲ့တံခါးကိုလည္း မျမင္ရပါဘူး။ အဲဒီတဖက္ခန္းမွာ အျပင္ထြက္ဖို႔ တံခါးဖြင့္ထားတယ္ ဆိုတာကေတာ့ ပိုမျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။
အေပၚက ဆင္းလာၾကေတာ့ အေမက ေနာက္ကနည္းနည္းခ်န္ လိုက္လာပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးမွ စာအုပ္ဘီဒိုႀကီးေတြေနာက္ ဝင္လိုက္ၿပီး ဘာဂ်ာတံခါးေသာ့ကို သြားဖြင့္ လိုက္တာပါ။ အဲဒီေနာက္မွာ သူက ဧည့္ခန္းဆီကို ျပန္လာၿပီး က်ေနာ့္ကို ေခါင္းတခ်က္ ၿငိတ္ျပ လိုက္ပါတယ္။ ဖြင့္ၿပီးၿပီဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ပါ။ ၿပီးမွ သူဟာ ဧည့္ခန္းထဲက သူ႔နဂို ေနရာမွာ ဝင္ထိုင္ေနပါတယ္။
က်ေနာ္က က်ေနာ့္ႏွမကို အစာအိမ္ေဆးေသာက္ဖို႔ ေဆးနဲ႔ေရတခြက္ သြားယူခိုင္း လိုက္ပါတယ္။ ဒါကို အားလံုးကျမင္သိၾက ပါတယ္။ သူက အေပၚထပ္ကိုတက္သြားပါတယ္။ ခဏၾကာလို႔ က်ေနာ့္ႏွမက မလာေတာ့ က်ေနာ္က “ဒီေကာင္မေလးကလည္းၾကာ လိုက္တာ” လုိ႔ အားလံုးၾကားေအာင္ ညည္းၿပီး သူ႔ေနာက္လိုက္ဖို႔ ဟန္ျပဳလိုက္ပါတယ္။ ေဘးက ေထာက္လွမ္းေရးဟာ ေဝးေဝးသြားမယ္ မထင္လို႔ထင္ပါရဲ႔ သူ႔ေနရာကပဲ ထိုင္ၾကည့္ေနပါတယ္။ က်ေနာ္ မွန္ဘီဒိုႀကီးေတြ ေနာက္ေကြ႔ဝင္လိုက္တာဟာ ဘာျဖစ္ႏိုင္ တယ္ ဆိုတာ သူဘယ္လိုမွ တြက္မိဟန္မတူပါဘူး။ က်ေနာ္က အဲဒီ ေနာက္ေဖးေပါက္ကေန တစြတ္ထဲ ထြက္ေျပးသြားတာက က်ေနာ့္ဘဝတခုလံုး အေျပာင္းလဲႀကီး ေျပာင္းလဲသြား ေတာ့တာပါပဲ။
က်ေနာ္အေ႐ွ႔ေျမာက္ အေျခခံေဒသကိုေရာက္ေတာ့ မႏၱေလးေျမေအာက္လုပ္ငန္းက လာတဲ့ လူနဲ႔ေတြ႔ပါတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ လုပ္ေဖာ္လုပ္ဖက္ေဟာင္း၊ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းပါ။ သူ႔ကို ပါတီဗဟိုကေန တခ်ိဳ႔လုပ္ငန္းေတြ မွာလိုက္ရာမွာ က်ေနာ္ကတဆင့္ မွာခိုင္းပါတယ္။ ဒီအခါမွာ သူကလည္း မႏၱေလးမွာက်န္ခဲ့၊ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြေျပာျပရင္း က်ေနာ့္အတြက္ အင္မတန္စိုးရိမ္ခဲ့ၾကေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း က်ေနာ္ဘယ္လိုလြတ္ထြက္ လာတယ္ဆိုတာေတြ သူ႔ကိုေျပာျပပါတယ္။ လူရင္းေတြမို႔ပါ။ အေမ့ေၾကာင့္ လြတ္လာပံုကို လည္း ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ မႏၱေလးယူဂ်ီတခုလံုးနီးပါး အဖမ္းခံ ရေတာ့ ဒီလူလည္း ပါသြားပါတယ္။ သူကအကုန္ေဖာ္၊ အကုန္ေဖာက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္အစိုးရဟာ က်ေနာ့္အေမပါဝင္တဲ့အခန္းကို သိသြားတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အေမ့ကို စစ္အစိုးရက ၫႇိဳးစရာ ကိစၥတခုတိုးသြားတာပါပဲ။
ဒီျဖစ္စဥ္တခုလံုးမွာ က်ေနာ္၊ က်ေနာ့္မိဖ၊ က်ေနာ့္အမနဲ႔ႏွမ၊ လာဖမ္းတဲ့လူေတြ- ေထာက္လွမ္းေရး၊ အက္စ္ဘီနဲ႔ ရပ္ကြက္လူႀကီးေတြ၊ တဦးစီ-တဦးစီမွာ ဘယ္လို ခံစားခ်က္ေတြ ျဖစ္ေပၚေနၾကမယ္ဆိုတာ ျပန္စဥ္းစားလိုက္ရင္ အင္မတန္မွ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းမွာပါ။ စာဖြဲ႔ရင္ စာတအုပ္မ်ား ရမလားပါ။ က်ေနာ္အတိအက် သိတာကေတာ့ က်ေနာ္တဦးတည္း ရင္ထဲကခံစားခ်က္ကို သာပါပဲ။ ေျပာရရင္ အဲဒီအခ်ိန္က က်ေနာ့္ ေခါင္းထဲမွာ အလုပ္သေဘာ စဥ္းစားနည္းက လႊမ္းမိုးေနပါတယ္။ ဆိုလိုတာ ဘယ္လို လြတ္ေအာင္ထြက္ရမလဲ၊ ဘယ္သူ႔ဆီက ဘာသတင္းေပါက္သလဲ၊ သူတို႔ ဘာေတြသိထား သလဲ စတာေတြပါပဲ။ တျခားဘာမွ ေတြးမေနႏိုင္ပါဘူး။
ညမွာ မႏၱေလးၿမဳိ႔က ခြာၿပီဆိုေတာ့မွပဲ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ဖက္ အာ႐ံုလွည့္မိပါတယ္။ ပထမဆံုး ေခါင္းထဲမွာ ေပၚလာတာက မာတာပီတု ဂုေႏၱာအနေႏၱာ ဆိုတာပါပဲ။
ဖိုးသံ(လူထု)

Adopted by General Assembly, United Nations on 18 December 1978.

Burma ratified in 1997.

Article.1          Discrimination – sex, equality of HR, freedoms in political; economic; culture and civil rights

Article.2          State duties – equality of men and women, legal protection for women

Article.3          State duties – to open political, economics, and culture field for women

Article.6          protection for trafficking and exploitation of prostitution of women

Article.7          Equal political and public life – NGOs associations

Article.8          Equal in work of international level, representatives.

Article.9          Nationality – can not force wife become husband’s nationality, can change or retain.

Article.10        Equal Education.

Article.11        Equal employment -protection and protect for pregnancy, health

Article.12        Health and health care services, family planning

Article 13        Right to family benefit , financial and cultural life

Article.14        care of women in rural area (state duty)-development, health care and social security

Article.15        Equal before the law( men and women )

Article.16        Right to marry and has a family

• A man must give his friends all necessary things as much as possible.

• He must speak pleasantly to them.

• He must do his best for the benefit of both his friends and himself.

• He must them as his equal.

• He must be true to his words and promises.

အေရာင္က၀ါက်င့္က်င့္

ေနာက္မဆုတ္ပဲ

ရဲရင့္တဲ့စိတ္ဓာတ္

လာမထိနဲ႔

fight မယ္ဆိုပဲ။

ကၽႊႏုပ္လည္းပဲေလ

ခြပ္ေဒါင္းလို စိတ္ဓာတ္၀င္ခဲ့ေပါ့။

မွန္ရာကို လုပ္ရဲတဲ့ ကၽႊႏုပ္

အခ်ိဳ႕က ထက္ျမတ္ေပမဲ့

ဇြတ္တရြတ္နိုင္တယ္ဆိုပဲ။

ကၽႊႏုပ္ရင္ထဲ ျဖစ္ပ်က္တည္ႀကည္

ဘယ္ဟာအမွား

ဘယ္ဟာအမွန္ဆိုတာ

ခြပ္ေဒါင္းပဲ သိမွာပါ။

ဒါေပမဲ့   ခြပ္ေဒါင္းရယ္——

ေလာကအလယ္ မွာ

သေဘာသဘာႀကီးကိုက

အားႀကီးသူ နိဳင္စျမဲမို႕

ဆို႕နင့္တဲ့ေ၀ဒနာနဲ႔

ကၽႊႏုပ္ ——က်ရႈံးခဲ့ရျပီ   ခြပ္ေဒါင္းရယ္။

က်မ ေက်ာင္းသြားတိုင္း ဒီလမ္းေလးကေန ျဖတ္သြားေနက်ပါ။

အဲဒီမွာအမိုးတို႕မိသားစုနဲ႕ ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။

အမိုးက က်မစကားကိုနားမလည္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေႏြးေထြးတဲ့အျပံဳးေတြေႀကာင့္ က်မ ခင္မင္မိပါ တယ္။

အတီးခမ္းကုန္း (ဖူးကို႕)ႏွင္အမိုးမုေသးတို႕ဟာ ကရင္ျပည္နယ္ ရွိ ရြာကေလးတရြာ မွာလြန္ခဲ့ေသာ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ ကေနထုိင္ခဲ့ျပီး နအဖ ရဲရန္ကို ေႀကာက္ျပီး ထြက္ေျပးလာတာလို႕ က်မကို ေျပာျပ ခဲ့ပါတယ္။ဒုကၡသည္ စခန္းမွာ ေနတာ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ ျပီ ျဖစ္ျပီး ကေလးမ်ားရွိေႀကာင္းကိုလည္းက်မ ကို ေျပာျပသြားပါတယ္။

အခုphoto ေတြက အတီးတို႕ယာခင္းထဲမွာ အတီး တို႕ အလုပ္ လုပ္ေနတုန္း ရိုက္ကူးထားတာျဖစ္ပါတယ္။

သမီးေမးသမၽွကို နားမလည္တလည္ နဲ႕  ေျဖႀကားေပးခဲ့တဲ့ အတီးနဲ႔ အမိုးေရ———–တဘလူ ဖာဒို႕— ပါ ေနာ္။